که عشق با تمام عظمتش دو سه ماه بیشتر نیست

یاد گرفتم که عشق یعنی فاصله و فاصله

یعنی دو خط موازی که هیچوقت به هم نمی رسن

یاد گرفتم در عشق هیچ کس به اندازه خودت وفادارتر نیست

یاد گرفتم همون قدر که محبت کنی همون قدر ارزشت کم میشه

یاد گرفتم که هرچه عاشق تر

تنهاتـر 

گذشته‌ها گذشته

چقدر شعر نوشتم براي باران

زیبایی عشق به سکوته نه فریاد.

زیبایی عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ریختن.

عشق خیالی ست که اگه به واقعیت برسه دیگه طعم شیرینشو از دست می ده.

عشق یه کویره که عاشق تشنه با رویای سراب معشوق قدم به جلو میذاره.

عشق راه ناهمواریه که وقتی ازش گذشتی و تمام سختیا رو پشت سر گذاشتی می رسی به جایی که اصلا تصور نمی کردی آخرش این باشه مثل کسی که از کوهی بالا می ره به امید اینکه ببینه پشت اون کوه چیه؟ لذتش فقط امید و رویای رسیدن به اون بالاست وقتی رسیدی می بینی هیچی پشت کوه نبوده و نیست ناامید و خسته می شینی به این همه راهی که اومدی فکر می کنی. البته اگه بین راه سقوط نکنی.

عشق سخن گفتن با نگاهه.

عشق امید به رسیدن و ترس از نرسیدنه.

كاش درد

           جدايي ساده بود

                                                      بي تو ماندن ساده بود

چقدر سخته

چقدر سخته تو چشاي كسي كه تمام عشقت‌رو ازت دزديد

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به ديواري تكيه بدي

چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه، دونه‌هاي اشك گونه‌هاتو

چقدر سخته گل آروزهاتو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار